Çocuklar Neden Sohbeti Sonlandırmakta Zorlanır?
Bir sohbeti bitirmek de en az başlatmak kadar öğrenilen bir beceridir. Bitirme işaretlerinin neye benzediğini ve çıkışın nasıl öğretildiğini anlattık.
Çocuklar bazen bir sohbeti sonlandırmakta zorlanır — ve bunun arkasında çoğu zaman zihin kuramı vardır: başkalarının düşünce ve niyetlerini anlama becerisi.
Bu beceri henüz gelişirken çocuk, karşısındaki kişiye dair bazı ipuçlarını kaçırabilir:
- Karşısındakinin sohbeti bitirmek istediğini fark etmeyebilir.
- Sosyal ipuçlarını gözden kaçırabilir.
- Kendi ilgi alanına o kadar odaklanır ki durması gerektiğini sezmeyebilir.
Ayrıca rutinlere ve belirli konulara bağlılık, sohbeti sonlandırmayı çocuk için bir rutini bozmak gibi hissettirebilir.
"Bitirme" işaretleri neye benzer?
Bir sohbetin bitmek üzere olduğunu söyleyen ipuçları neredeyse hiç sözel değildir — bu yüzden de kolayca kaçar:
- Karşıdakinin cevapları kısalır: "hı hı", "evet", "aynen".
- Bakışı başka bir yere kayar ya da bedeni başka yöne döner.
- Bir adım geri atar veya elindekini toplamaya başlar.
- "Neyse…", "Peki o zaman…" gibi kapanış kelimeleri kullanır.
Bu işaretleri isimlendirmek, çocuğun onları fark etmesinin ilk adımıdır. Fark edilmeyen bir ipucu okunamaz.
Bitirmenin de bir yolu var
Sohbeti bitirmek, sadece susmak değildir; onun da öğrenilen bir kalıbı vardır: bir kapanış cümlesi ("Ben şimdi gideyim"), kısa bir iyi dilek ("Görüşürüz") ve bir sonraki için küçük bir kapı ("Yarın yine konuşuruz"). Bu üçlü, çocuğa hem güvenli bir çıkış verir hem de ilişkiyi açık bırakır.
İyi haber şu: zihin kuramı becerileri desteklenebilir. Sosyal hikâyeler ve rol oyunları gibi çalışmalarla çocuklar, bir sohbetin ne zaman biteceğini fark edip onu uygun biçimde sonlandırmayı öğrenebilir.
Unutmayalım: her çocuk farklıdır ve her birinin kendine özgü güçlü yönleri vardır.
